Ayrı yazılan

Tanrı’m, bu ne güzellik? Rengarenk Dünya’daki,sımsıcak Güneş’teki… Ne bu güzellik, iç içe yollardaki, karşılıklı sözlerdeki, kocaman açılan gözlerdeki. Ne güzel o döşekler kurulu kalplerdeki, bitmeyen düşlerdeki. Hepsi cümle içindeki anlam, en uygun kafiyeler şiirdeki. Çıkaramıyorum içimden anlam bütünlüğünü bozmadan. Ama ben bir bağlaç gibi yaşamak zorunda mıyım? Bir yanım bembeyaz, cennet göğü gibi, bir yanımsa siyah hiçliğin dibindeki. Bense palette ki ara renkler gibiyim. Ben, ayrı yazılan “ki”…



İlk Yorumu Siz Yapın

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir