Cadı

Çekirdek bir ailenin ikinci çocuğu olarak açtım gözlerimi dünyaya.Anne ve babamız çalıştığı için abimde bende bir yaşına kadar bakıcıya sonrasında da kreş anaokulu derken ‘’eğitim kurumları’’nda geçmiş hayatımız.
Başka yetişkinlerle büyümek zorunda kalmışız kısaca.Ama yanlış anlaşılmasın ne annemi ne babamı suçluyorum bu yazımda.Bize hoş bir hayat sunabilmek için bizden ayrı kalmak pahasına bu kadar çok çalıştıklarını biliyorum ne de olsa.

Ama büyükçe fark ettiğim bir gerçek var.Bir abim var benim.Soğuk durur ilk bakışta.Ama kafası boş bir gerizekalı değilseniz sizinle konuşur ve zevk alırsınız sizde onun sohbetinden.Demek istediğim şu ki abim 5 yaşında küçük omuzlarına büyük bir yük aldı.Otoriterdir de kendisi.Komutan misali sözünden çıkamazsınız onun himayesi altında.Eskiden kızardım ona.Annem eve gelene kadar dışarı çıkmama izin vermezdi,arkadaşlarımla evcilik,yerden yüksek,vs. oynayacağım vaktimden çalardı.Veya ansızın odama girer bana dövüş hareketleri öğretirdi hiç istemesemde.Büyüdükçe farkına vardım ki gerçekten küçük yaşta yeri geldiğinde hem anası hem babası olmak zorunda kalmış küçük bir bebenin.Bunu düşündükçe içim sızlıyor azda olsa.Anne babaya naz yapmak varken anne- baba olup bana bakmak zorunda kalmış çocukcağız.
Hayatına bir bomba gibi düşmüşüm anlayacağınız J. Sadece birbirimize sahip olduğumuzdan hep bir farklı olmuştur bu adamın hayatımda ki yeri.Cidden özel bir şey.O kadar özel ki bu basit yazımda basit kelimelerle anlatamam bile.Anne bütün gün işte eve gelince de yemek yap ortalığı topla derken yorgunluktan erkenden uyu, babam eve akşam dokuzda gelebildiğinde erken geldi diye sevinirdim, o akşamım daha bir güzel olurdu.Ama şiirleriyle,gitarıyla ve anlayamadığım bilimsel konuşmalarıyla abim hep ordaydı J.Bana Elvisi,Beatlesı,teomanı ve daha bir çok müzisyeni öğretti.Yeni bir şarkı yazığında ilk dinleyen ben olurdum mesala çoğunlukla.Tabii o zamanlar güzelim çizgi filmimi bırakıp onu dinlemek pek cazip gelmiyordu ama şimdi onun şarkılarıyla özlem gideriyorum mesela.Demem o ki seviyorum ben bu adamı arkadaşlar.Beni güldürmeyi en iyi bilen,bir yaram olsa kapatmak için hazır bekleyen ve tereddütsüzce kabul edileceğim o kucağın sahibini seviyorum ben.Küçüklüğümde ki nöbetçi anne-babam bundan sonrasında daimi arkadaşım,dostum,hayatımda ki en özel adam, abim..