Cinayeti alışkanlık haline getirdim

cinayet rüyalar alper eratilla

Evet, son zamanlarda yaptığım tam olarak bu. Güneş batar batmaz eli kanlı bir katile dönüşüyorum. Geceleri öldürüyorum sabahlara kadar! Hepsi bitene kadar, ya da Güneş hatasını anlayıp kaçmaktan vazgeçene kadar sürdürmekte kararlıyım bunu!
Bir gece nasıl ölüyor hiç şahit oldunuz mu? Saatlerce sadece katilinin duyabileceği bir frekansta aralıksız acı acı çığlıklar atarak…Öyle bir enerji açığa çıkarıyor ki, zaman bükülüyor, saniyeler asırlara dönüşüyor bir anda. O sonsuz kara delik bırakın ışığı, neşenizi, ümitlerinizi hatta hayallerinizi bile yutup ulaşılamaz mesafelere kusuyor. Her cinayetimle birlikte, gözlerim biraz daha kararıyor bu yüzden. Benden çaldıklarının yerinde açılan boşlukları simsiyah kanıyla dolduruyorum içimde. Ve pijamamın koluna siliyorum ağzımı yorgunluktan baygın düşmeden önce.
Her bir leşim için bir çukur açıyorum alnımda. Her zaferim için. Bazen gözlerimin altına da taşırıyorum, ziyanı yok. İbret olsun diye derisini yüzüp kapkara ceketler yapıyorum kendime. Yıldızlarının ateşini toplayıp bakışlarımı tutuşturuyorum. Bazen, önce dolunay kadar bir delik açıyorum göğsünde, sonra vahşi kurtlar gibi uluyup inleyerek korkular saçıyorum gönlüne. Sadece ölmesi yetmiyor çünkü, o da acı çeksin istiyorum.
Nihayet son nefesini verip sis gibi dağılmaya başladığı zaman, bulutları pamuk niyetine tıkıyorum arkasına ve sabah namazına müteakip yolcu ediyorum cehennemin derinliklerine. İnanmıyorsanız, Güneş’i arkanıza alıp önünüze bakarak görebilirsiniz cesedinden kopardığım parçaları. Kurban eti gibi pay ediyorum gövdesi olan her şeye başımın gözümün sadakası diye. Siz hala yalnız bırakın beni savaşımda, hiç destek atmayın tamam mı.Mendeburlar sizi…
Yine sabah oluyor. Hazırlık yapmam gerek. Görüşmek üzere.