Komedyeni neden öldürdün?

rüyalar gece kolsa turkuaz toki
Ne güzel her şey bazen be! Oh!
Birileri çalmış sen dinliyorsun. Birileri oynamış izliyorsun. Yazmışlar okuyorsun.Sorup öğrenmişler, görüp aydınlanıyorsun. Çilesini çekip tecrübe etmişler, mütevazi tahtında oturup yellenirken tanık oluyorsun. Savaşıp kazanmışlar, sevişe sevişe sürüyorsun sefasını yaşadığın barış döneminin. Soluduğun havaya, çiğnediğin toprağa karışıp yaşamaya devam ediyorlar seninle ama, sen ne zaman anımsasan o an’a gömüyorsun o birilerini. Öldü diyorsun. Gülüşüne harç olan göz yaşlarını vücudunun üçte birindeki su zannediyorsun. Her sıcaklıkta biraz daha buharlaşıyorsun, göremiyorsun.
Madem mutlu olmak istiyordun, komedyeni neden öldürdün? Yaratılışına tanık olmak kadar tat vermez ki bir esprinin tekrarı. Ucuz tiyatrolar, yapay dekorlar, üçüncü sınıf pembe aşk romanları mı güldürecek senin gibi bir mazisi olanı. Güldürdün beni. Belki de tesiridir maktulunun, içtiğin kanını. Ne yersek o olduğumuzu iddia ediyor bir uzak doğu felsefesi. E iyi bok yedin 🙂
Komedyeni neden öldürdün? Tek düze, siyah beyaz hayatına renk kattığı için kız gibi mi hissetmene sebep oldu? Başka hiçbir şeye sahip olmadığını düşündüğün için arkasına saklandığın o kof mağduriyetini ve ciddiyetini cırt renklerle yerle bir ettiği için değil mi. Kahkahaların çığlıklarını bertaraf ediyor diye, sefillerin. O seni çırılçıplak sevdi, çünkü “soyuttu”. Üşüme diye sarıldı hep. Ama sen derisini yüzüp kürkünü giymeyi tercih ettin geçici, uyduruk muhitlerinde caka satmak için. Geçimini sağlamana yetiyor mu bari kazandığın? Somut şeyler mi duymak istiyorsun, al sana, ölüm.
Şimdi düşünmek zor geliyor olabilir. Ama birinci nesil tükenecek, mecbur. Annen, baban kardeşlerin.. Hepsi sop somutlaşacak. Önce ellerin buruşacak senin de, sonra üzerlerinde buruş buruş kahverengi lekeler oluşacak. Ama komedyeni neden öldürdün? Üstelik daha genç yaşında. O, içinde hep o yaşta o tazelikte kalacak. Gaz zannedeceksin karnına saplanan sancıları. Kusmak isteyeceksin ama nerenden neyi kusmak istediğini çözemeyeceksin.  Gözünden dökülen iki damla yaşın ardından, onu hatırlayıp gülümseyeceksin.Yavaş yavaş soluğun havaya karışacak, ve sende toprağa yalnız gömüleceksin.Ya böyle tecrübe edeceksin onsuzluğu, ya da nefesinden üfleyip komedyeni dirilteceksin.Aptal teke!



İlk Yorumu Siz Yapın

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir