Yaratmak

Sen yaratmak nedir bilir misin ademoğlu? Pelerinimin renkleri o kadar yoğun ki, üzerinde yürüdüğüm kaldırımları gökkuşaklarına boyarım ben! Adım attığım yerde ekinler filizlenir, karanlıklara ışığı getiririm, aydınlıklara doruğu! Rüzgarımın ıslığı müzik olur ve peşime takarım ahengi, coşkuyu, özellikle de tutkuyu.

Babasız düşerim ben dişi zihinlere. Bazen yıllarca kırılamaz yumurtamın kabuğu. Bazen de patır patır dökülüveririm, her birini mucize sanar aklı erenler topluluğu. Ardından soluklarına karışırım ve anlam katarım onlara.
Ben sadece şiir değil, içindeki ahengim. Ahengi gören gözüm, gözü yönelten yönüm. Hem bütün hikayeler, hemde bütün hikayelerde ki özüm. Ben balçıktan can olmak, cana can katan kan olmak, hep göz önünde durup yine de cahile sır olmak. Ben hikmet, keramet sandığın, kilitsiz tüy kadar hafif hazine sandığın. Ben yaratmak.