SEN ŞÖYLE BİR GEL BAKAYIM

Sen bana gel,
Ama ben yokken gel hep…
Yoksa örümcek ağları kaplar evini…
Merak eder çalıp çalıp duranlar zilini..
Yıkayıp astığın elbiselerin solar güneşten,
Bunlara dikkat etmelisin tabi…
Ama, ne anladım ben bu işten…
Sen bana gel,
Ama ben yokken gel emi…
Benim yollarımdan yürü,
Mahallemin bakkalından yap alış verişini
Benim manzaramı seyret,
Benim havamla doldur ciğerlerini…
Oldu olacak, benim yerime karşılarsın kendini…
Sen bana gel,
Ama ben varken değil, he mi?
Çünkü veda etmesini bilmem ben,
Şaşırtırım senin de saatini…
Haliyle aksar alışkanlıkların,
Unutursun görevlerini…
Yapman gerekeni yap sen, gönül istesin bırak ötekini…
Sen bana gel,
Ama ben yokken gel hep…
Haber de verme hatta gelişini,
Belki kalkar çıkarım karşına da,
Engellerim gidişini…
Kokunu tüketebilirim,
Serbest bırakıp en derin nefesimi…
Sen bana gel,
Ben yokken de olsa gel sen..
Belki kaldırımlarım saklar ayak izini,
Takip edip yaşarım bende senle seni..
Yüzün vurur bahçeme de,
Canlandırır çiçeklerimi…
Gelde bari mutlu et evimin gündüzünü, gecesini…
Ben yokken gelmelisin tabi..
Çünkü tek yöne açılır kapılarım…
Dokunduğu yerini yakar,
Bakışlarım, avuçlarım…
Konuşarak harcamam enerjisini dudaklarımın,
Peltek ederim seni,
Ayarını bozup dudaklarının…
Orada olsam da olmasam da, istersen,
Tekrar düşün bu gelme olayını sen…
Nasıl olsa ben geleceğim,
Belki biraz geç, belki de erken.
Gel sen, gel…